Oeps.

In een rijk verleden met heel veel gitaren komen zeer uiteenlopende modellen voor. De eerste was een zelfbouw Les Paul achtige in navolging van de Gibson Les Paul van Jan Akkerman. Dat was het totdat ik op een echte speelde, de praktijk leerde snel dat dat mijn ding niet was. Wel het model maar zeker niet de lompe hals en beperkte mogelijkheden elektronisch.  Voordeel was wel dat je de set-up prachtig kon customizen wat ook gebeurde met een Ibanez Les Paul model. Een Ibanez George Benson was ook een totaal andere gitaar met zeer eigen karakter. Uiteindelijk ging die weg om daarvoor een meer praktisch allround gitaar aan te schaffen, een Dick Dijkman Strat met een voor toen vrij uitgebreide elektronica waarmee je veel soundjes moeiteloos kon oproepen. Ook akoestisch zocht ik altijd naar eigen karakters, diverse steelstrings van Takamine en Yamaha kwamen en gingen. Uiteindelijk liep ik tegen Doyle Dykes en zijn Taylormodel aan. Prachtige gitaar met zeer eigenzinnig geluid. Tot overmaat kreeg ik een custom exemplaar daarnaast met nylonsnaren te pakken. Heel bijzonder, speelt perfect en werkt prima in de studio. De derde Taylor werd een Baritone, mooie laag gestemde gitaar. Mijn idee over gitaargeluid  was dat de laklaag veel meer klank belemmerd in tegenstelling tot een afwerking met olie. Dat bleek ook zo nadat ik met Strunal een akoestische cutaway bouwde en die met olie afwerkte. De sound is ongekend goed. Het volgende idee is een 9 snarige steelstring. Dat heb ik al eens geprobeerd met een omgebouwde 12 snarige en dat klinkt super. De gitaar zelf was minder, een Taylor 254ce Plus, leuke instapper maar geen supergitaar. Dus op zoek naar een custom made exemplaar, eerstens bij Taylor en later ook bij Furch. Beiden hebben echter een stroef concept van wel custom maar niet te veel. De afwijkende 9 snarige heeft natuurlijk een aangepaste Headstock (stemblok) met aan één zijde 6 en aan de andere zijde 3 mechanieken. Wel, met alle hoogstaande technieken zijn beide fabrikanten niet in staat om dat te maken. Ondanks de welsprekende taal op de Taylor side over hun kundigheden voor de veeleisende gitarist is het onmogelijk om 3 gaten minder te boren. Bij Furch eveneens een moeizaam verhaal maar die blazen wat minder hoog en arrogant van de toren. Oeps, nu maar op zoek naar een geschikte 12 string die we dan zelf maar customizen. Het had zo mooi kunnen wezen.